Je loopt zo hard, zei Ria tegen mij, vergeet niet naar jezelf te zwaaien.
Dat is de zin die mij het meeste bij is gebleven.Hoewel ik bijna al mijn vrijwilligerswerk dat ik naast mijn full-time baan deed al had afgesloten bleef er nog wel veel over waar ik, uiteindelijk, te moe van geworden ben.
Tijdelijk iets minder werken leek niet genoeg. Inzicht krijgen waarmee ik bezig ben en hoe ik iets doe, leek ook zinvol. En meer, meer rust in het dagelijkse bestaan.
En zo kwam ik, gelukkig, bij Ria terecht.Nu hoef ik niet meer naar mezelf te zwaaien.
Dank je Ria.